Her sabah neden açarsınız gözlerinizi? Hangi öyküde oynama hevesidir sizi yatağınızdan kaldıran? Ya da bir öykünüz var mıdır? Kıyılarını yontmadan yaşama sığdırabileceği bir öyküsü olsun ister herkes. Kendi çizdiği elbiseyi giymek… Oysa kendi oyununu başlatamaz kimimiz, bu yüzden nedenini bilmediği bir zayıflıkla başkalarının kurallarına sığınır. Fark etmeden başka bir oyunun figüranı oluverir. Kendi yaşamının kahramanı olmak sorumluluk ister çünkü. Ağır gelir bazılarımıza. Sakin bir suda yalpalamadan aksın isteriz yaşam. Mutluluk adına teğet geçeriz özgürlüğe. O zaman yazarın sesine bürünür sesimiz, onun bahçesine açılır penceremiz. Buna bir kez razı oldu mu insan, artık kendi hikâyesinin konusunu unutmuştur. Başkalarının öyküsünde oynamak için açar gözlerini sabahları. Başkalarının kelimeleriyle seslenir ödünç aldığı hayatlara… Oysa yaşam cesaret işidir. Cesaret ise kendi öykünün kahramanı olmakla başlar.